Piet de Gruyter & Zn Gouda - Simon de Wit Rotterdam

Mijn verhaal over P.de Gruyter & Zn. aan de Markt te Gouda
en o.a. bij Simon de Wit in de Benthuizerstraat te Rotterdam

(en de latere jaren na het detailhandel avontuur)

Panhard vrachtwagen van P. de Gruyter & Zn. NV. deze opname is gemaakt in opdracht van Engelbert's Automobielhandel
Hier nog een leuke website over automerken die ook vrachtwagens hebben geproduceerd.

De "Trekker" is een Kromhout het bouwjaar is waarschijnlijk 1952, zie ook Verheul Waddinxveen

's-Hertogenbosch,Veemarktkade, Magirus-Deutz vrachtauto's van P.de Gruyter & Zn. NV. op het bedrijfsterrein, 21 oktober 1956

Een DAF-vrachtwagen in de nieuwe huisstijl van De Gruyter Supermarkten, rond 1975. De modernisering kwam echter te laat: het concern was al in 1967 verkocht aan Unilever, dat het in 1971 weer overdroeg aan de SHV-groep (familie Fentener van Vlissingen, ook bekend van de Makro, inmiddels METRO AG).
Medewerkers ontvingen destijds een gouden pennenset als herinnering aan de overname. (ook die is in de loop der jaren zoekgeraakt) Na een korte periode onder de naam Gruma verdwenen de winkels uiteindelijk in 1977, toen de laatste vestigingen overgingen naar Spar.

</tr>

Het pand van De Gruyter aan de Markt in Gouda waar ik als 15 jarige op 1 mei 1969 in dienst trad, foto ±1955

Dit is het voormalige pand van de Gruyter aan de Markt te Gouda, het toeval wil dat ikzelf rechts voor de etalage staat te kijken, ±1995

De tegeltableaus!
Wat een prachtig gezicht waren die in de voormalige De Gruyter panden, echte blikvangers die direct de aandacht trokken. Op deze pagina zijn er twee te zien. Ik vraag me nog altijd af of ze in het oorspronkelijke pand bewaard zijn gebleven. Er werd ooit een verlaagd plafond aangebracht toen juwelier Lucardi er zijn intrek nam. Volgens sommige bronnen bevindt één van de tableaus zich tegenwoordig in een hotel in Bergambacht, zie de foto verderop op deze pagina.

Een personeelsfoto uit de jaren zestig, genomen in het filiaal aan de Markt in Gouda. De foto is gemaakt vóór mijn eigen intrede daar. Eén dame herken ik nog goed, de tweede van links, haar naam is Ineke de Waal. Zij woonde destijds in Waddinxveen. Jaren later zag ik haar toevallig terug in een winkel die Gruma heette, in het winkelcentrum Bloemendaal te Gouda, rond 1978.

Enkele tegeltableaus kan ik mij nog wel herinneren, maar het is al heel lang geleden. Of deze ook aanwezig waren in het pand aan de Markt in Gouda, weet ik niet helemaal zeker. Misschien heb ik ze gezien in een ander De Gruyter filiaal, want ik werd destijds nog weleens uitgeleend aan andere vestigingen in de regio.

Dit tegeltableau bevindt zich in een Hotel in Bergambacht, niet zeker is of dit afkomstig is uit het voormalige pand aan de Markt van de Gruyter in Gouda

De Gruyter koffie

Hieronder drie pakken bonen-koffie van De Gruyter, Oranjemerk, Roodmerk en Goudmerk, er bestond ook vacuüm koffie zelfde trend als de bonen-koffie, dus ook het Oranje, Rood en Goudmerk, deze pakken werden steeds meer en vaker verkocht vanwege de toename snelfilter koffiezetmachines/apparaten. zie hier

Dit is het officiële getuigschrift van De Gruyter, gecombineerd met een foto van de “Kassa cursus” in Den Bosch, gehouden van 13 t/m 23 oktober 1969. Zoals te zien is, waren het allemaal dames, ik was de enige heer in het gezelschap. Één dame kan ik mij nog goed herinneren, zij staat naast mij tegen de deur en kijkt net even naar links. Haar naam was Riet de Laat, zij kwam uit Rosmalen of Oss. De tien dagen daar zijn mij erg goed bevallen.

Locatie in Den Bosch, vermoedelijk aan de Havensingel, waar de fiets voor de gevel staat. Althans, zo herinner ik het mij, het kan net zo goed een ander pand op die straat geweest zijn. Elke donderdag rook heel Den Bosch naar koffie, want dan werd de koffiebranderij van De Gruyter opgestart. De winkel stond bekend om zijn Rood- en Goudmerk koffie, terwijl het goedkopere Oranjemerk ook verkocht werd, maar lang niet zo veel als de andere twee. Oranjemerk bestond uit de restproducten van de sortering van de koffiebonen. Het was niet slecht, maar uiteindelijk ging het natuurlijk om de smaak.

Hierboven 2 foto's van een overzicht van het toenmalige winkelcentrum "De Stede" in Den Haag, wat overigens nog altijd bestaat, foto daterend ±1975

Achterzijde van het toenmalige De Gruyter pand aan De Stede in Den Haag, zoals te zien op een opname van Google Maps.
Toentertijd bestond er geen achteringang, wat nu als klanteningang zichtbaar is, was vroeger de personeelsingang en toegang tot het magazijn.
Op De Stede 22 bevond zich dus ooit een winkel-filiaal van het De Gruyter concern. Ik heb daar gewerkt van het voorjaar van 1970 tot september 1971, nadat mijn toenmalige bedrijfsleider, Axel van Rijn, mij vroeg of ik niet bij hem in Den Haag wilde komen werken.
Hij was enkele maanden eerder bedrijfsleider geworden in Den Haag, noem het promotie, en zo gezegd, zo gedaan.

In een naastgelegen pand zat in die tijd een filiaal van Vendex, wat nu een Jumbo is.
Ook werkzaam bij De Gruyter daar waren André Engelen en Cella Sampimom, die later met elkaar zijn gehuwd.
Ik ben ooit op een druilerige zondag samen met mijn toenmalige vriendin Janneke bij hen thuis geweest. Waar precies in Den Haag dat was, ben ik totaal kwijt, maar ik weet wel dat André later in een herenmodezaak ging werken, mogelijk Gerzon of Gazan, eerlijkheidshalve weet ik niet bij welke modewinkel precies.

De afloop, zoals op de foto te zien is, was een uit de hand gelopen plagerij, een geintje op zijn tijd moet kunnen nietwaar maar deze keer liep het even anders af. Ik maakte een grapje met de nieuwe slager bij de glazen deuren tussen winkel en slagerij en duwde met mijn rechterhand tegen het glas. Helaas spatte het glas uiteen en mijn ringvinger raakte zwaar beschadigd, hij lag er bijna af. Ik was twee weken uit de roulatie, en het heeft nog jaren geduurd voordat ik gevoel in de vinger terugkreeg. De slager heette van Olphen, een bekende slagersfamilie uit Den Haag, familie van de hedendaagse Simply Sausage.

Deze foto is in die tijd door de assistent bedrijfsleider (volgens mij heette deze man Dhr.de Kloet) gemaakt die mij naar het toenmalige Leyenburg Ziekenhuis had gebracht op woensdag 24 februari 1971, om daar de vinger weer te repareren wat ook redelijk gelukt is, was wel twee weken uit roulatie.

Wederom in het ziekenhuis, 2009
Jaren later, in hetzelfde ziekenhuis, inmiddels Haga Ziekenhuis, kwam ik in februari 2009 weer terecht. Ik was “omgevallen” in mijn Renault Magnum Truck, stilstaand voor een verkeerslicht, een geluk mag ik wel zeggen, stel dat ik had gereden dan was de ellende niet te overzien geweest!
De artsen dachten aan een lichte hartaanval, later bleek het simpelweg te maken te hebben met te weinig eten en daardoor daalt je bloedsuikerspiegel en ja dan kun je daar een soort van onwel van worden. Tijdens het onderzoek kon ik meekijken via een monitor en zag dat mijn aders helemaal schoon waren.
De arts had verwacht dat ze vol zouden zitten met fout cholesterol, maar dat was niet het geval. Al met al, twee totaal verschillende ervaringen, bijna 38 jaar uit elkaar en ook beiden in hetzelfde ziekenhuis.

Ik werd regelmatig uitgeleend aan andere filialen wanneer er een mannetje tekort was, zo heb ik aardig wat vestigingen van deze grootgrutter leren kennen. Een van de filialen die mij nog goed bijstaat in Den Haag is het filiaal aan de Fahrenheitstraat 434 a, al lag de ingang aan de Laan van Meerdervoort. Dit was één van de vele filialen die ik destijds bezocht, en elk had zo zijn eigen sfeer en karakter. Op de foto’s hierboven zie je een opname uit 1940 en een van Google Maps 2019.

De “Lelijke Eend” van Axel van Rijn
De toenmalige bedrijfsleider, Axel van Rijn (hij woonde destijds in Reeuwijk), kreeg een goede baan aangeboden bij Vroom & Dreesmann in Hilversum, en daarna ben ik hem uit het oog verloren. Hij reed in die tijd in een oud model “Lelijke Eend”, officieel een Citroën 2CV, bouwjaar rond 1967.
Op de foto hieronder is een vergelijkbaar exemplaar te zien, ook qua kleur. De topsnelheid hield niet over, met moeite haalde hij 90 kilometer per uur, en bij een iets oplopend stukje snelweg zakte de snelheid meteen in.
Op een dag, waar ik zelf niet bij was overigens, kreeg de “Lelijke Eend” een aanrijding met een tram in Den Haag, en daar kon het wagentje niet tegen.
Kortom, einde Deux Chevaux. De foto’s hieronder zijn niet van de auto van de heer Van Rijn zelf, maar laten wel goed zien wat er gebeurt als het misgaat met zo’n inmiddels nostalgisch Frans koekblik.
Van sommige mensen hoorde ik dat ze de stoelen en achterbank eruit haalden en deze vervolgens gebruikten als een soort “veredeld tuinsetje”, en eerlijk gezegd kan ik me dat bij die tijd helemaal voorstellen.
Toch blijft de Lelijke Eend voor velen een onvergetelijk stukje rijgeschiedenis, een icoon op vier wielen dat ondanks alles een glimlach oproept.
Voor wie denkt dat het met de Lelijke Eend niet erger kon, neem gerust eens een kijkje op mijn wrakkenpagina.

Citroën 2CV met een motor van 602 cc met maximaal 29 pk oftewel 21 kW, topsnelheid vanaf 90 t/m 115 km.

Dit is uiteraard niet de "Leijke Eend" van Dhr. van Rijn, deze dient als voorbeeld, maar het kan erger! zie onder.

27 november 1966 El Casal, Spanje. Een vrachtwagen heeft een Citroën 2CV (Lelijke Eend) tot schroot gereduceerd.

Dhr.van Rijn woonde destijds in Reeuwijk en haalde mij elke ochtend op op het "Bolwerk" in Gouda, toen stond het kunstwerk nog midden op het plein en zonder verkeerslichten, al jarenlang staat het nu op een groenstrook op het "Oranjeplein". in Gouda.
Na het vertrek van "Dhr.van Rijn" moest ik met het openbaar vervoer oftewel met trein en bus en dat was lijn 25 (Berenstein) vanaf het centraal station in Den Haag.

Van De Stede naar de Leyweg en weer terug naar Gouda
Toen het pand aan De Stede werd gesloten, ging bijna de gehele inventaris naar het De Gruyter-filiaal aan de Leyweg, dat op nog geen anderhalve kilometer afstand lag. In feite zaten de twee filialen te dicht bij elkaar, iets waar De Gruyter overigens wel een handje van had, en de overige goederen werden verdeeld over andere nog bestaande filialen in Den Haag en omstreken.
Het waren hectische, maar ook leuke weken, dat leegmaken van zo’n groot filiaal onder leiding van Dhr. Henneken, jawel, familie van het bekende Haagse verhuisbedrijf.
Hij was de opvolger van Dhr. van Rijn, en nadat alles was afgerond, ben ik teruggekeerd naar Gouda, maar niet meer naar het filiaal aan de Markt, Ik ging aan de slag in het tweede filiaal aan het Van Hogendorpplein (zie foto hieronder).
Daar heb ik nog een klein anderhalf jaar gewerkt, waarna ik overstapte naar de concurrent, Simon de Wit in Rotterdam-Noord.
Zie verderop op deze pagina.

Een aanvraag voor een bouwvergunning uit het jaar 1958

Het van Hogendorpplein in Gouda
Op deze hoeklocatie, waar nu de zonnestudio Sunday’s is gevestigd, en daarvoor een filiaal van Gall & Gall, bevond zich destijds een filiaal van De Gruyter.
Ik heb daar gewerkt van ongeveer september 1971 tot en met februari 1972, de lol was er toen wel vanaf, zeg maar.

Meer weten over de nostalgie van P. de Gruyter & Zn.? Kijk dan HIER.
Wat mij tijdens mijn zoektocht naar informatie over dit voormalige concern opviel, is dat gelukkig veel ondernemers de historie van deze winkelpanden goed hebben weten in te schatten. Niet alleen de buitengevel, maar ook het karakter van het interieur is in veel gevallen bewaard gebleven.
Helaas kan ik dat niet zeggen van het pand aan de Markt in Gouda, eeuwig zonde!

Hier nog een video met een drone-opname van de binnenstad van Gouda, voor de liefhebbers.
Op 1 minuut 30 is rechts het platte dak te zien van het voormalige filiaal van P. de Gruyter & Zn. aan de Markt in Gouda.

Simon de Wit Rotterdam vanaf 1972 t/m 1974

Na mijn tijd bij De Gruyter ben ik overgestapt naar de “concurrent”, namelijk Simon de Wit aan de Benthuizenstraat in Rotterdam-Noord.
Toen Albert Heijn het complete concern van Simon de Wit overnam, vond ik het wel genoeg, hoewel Simon de Wit doorging onder de naam “Simon”.
In die periode had ik inmiddels mijn kruideniersvakdiploma (zie onder) behaald en daarna nog een tweejarige managementopleiding afgerond, allen waren avondopleidingen. Desondanks heb ik toen de detailhandel vaarwel gezegd.
Helaas is het diploma van de managementopleiding verloren gegaan bij enkele verhuizingen en zolderopruimingen, net als meerdere andere zaken en spullen.
Het kruideniersvakdiploma (zie afbeelding hieronder) is gelukkig teruggevonden in een doos waarvan ik het bestaan al vergeten was.
In die doos vond ik ook veel andere dierbare spullen, waaronder foto’s, waarvan ik had gedacht dat ze voor eeuwig verloren waren gegaan.

Van station Rotterdam-Noord naar Simon de Wit.
Ik kwam elke dag met de trein naar Station Rotterdam Noord en liep dan naar m'n werk bij Simon de Wit aan de Benthuizerstraat.
Wat nog goed bijblijft, is dat op de hoek van de Gordelweg en Bergweg een Renault-dealer Kreisel gevestigd was.(Zie verder nog wat aandenken aan dit garagebedrijf)
Volgens ingewijden heeft er ook nog Its Electronics in het pand gezeten, en later werden de filialen overgenomen door BCC, dat inmiddels ook failliet is gegaan, waarna sommige vestigingen voorgoed zijn gesloten.
Een bron meldde dat het gebouw oorspronkelijk uit twee delen bestond, maar later weer tot één geheel is gemaakt.
Rond 2014 is er een filiaal van Lidl in gehuisvest, waarmee het pand opnieuw een commerciële bestemming kreeg.
Voor wie meer wil weten over de geschiedenis van deze locatie: Google is je vriend.

Dit "Kruideniers Vakdiploma" heb ik dus in de tijd dat ik bij Simon de Wit werkzaam was behaald, een avondcursus in 10 maanden, normaal duurt zo'n opleiding 3 jaar maar dan als dagcursus, ik heb de versnelde route gekozen toentertijd oftewel een avondcursus, daarna ben ik aan een Management Cursus (ook een avondcursus) begonnen, ook deze heb ik afgerond maar ik zag een baan in een strak pak met stropdas toch niet helemaal als mijn toekomstbeeld!

Een suikerzakje van de voormalige Renault dealer Kreisel aan de Bergweg hoek Gordelweg te Rotterdam

Een speldje van dezelfde firma

Simon de Wit Benthuizerstraat 54a t/m 54b te Rotterdam-Noord

Het filiaal toenmalige filiaal van Simon de Wit, zie foto boven, is gemaakt op woensdag 7 mei 1969, ik ben daar in februari 1972 begonnen.
Tegenwoordig ziet het er totaal anders uit (ten tijde van dit schrijven) ik heb geconstateerd dat daar veel is veranderd, de laatste maal dat ik daar in de buurt was (Bergweg) dateert alweer uit 2003.
Op deze bovenstaande foto uit 1969 is de ingang van Simon de Wit nog naast nummer 52, Toko Hoi Yun en de ingang van het filiaal van Albert Heijn is verplaatst naar uiterst rechts daar zijn wat panden verdwenen en bij het filiaal getrokken o.i.d. kortom het is even puzzelen maar het schijnt dat er veel is gebouwd maar ook verbouwd daar in die Benthuizerstraat.

Wat mij in 2003 opviel, was dat er een heuse parkeergarage aanwezig is, uiteraard heb ik daar de auto geparkeerd om rond te kijken. In mijn tijd, begin 1972, stonden hier nog panden zoals een broodbakkerij en het straatje achterom, dat nu Vinkenlust heet, vroeger de Vinkendwarsstraat, dat doodliep, zie foto onder.
Ik herinner mij ook dat er in 1972 een kledingmagazijn naast het magazijn van Simon de Wit zat, waar onder andere leren jassen werden gemaakt.
Nu is alles nieuwbouw, ook aan de overzijde van de straat, waar toen nog oude woningen stonden, zoals in de Vinkendwarsstraat.

Hieronder nog wat "nostalgisch" vervoer van de firma Simon de Wit

Een vrachtwagen voor kaasvervoer, jaartal onbekend, merk vrachtwagen idem

Hieronder nog wat vrachtwagens van Simon de Wit, met dank aan A.Versluis, foto Utrecht HIER gemaakt, de situatie in 1971 aan de Balijelaan zag er toentertijd geheel anders uit dan anno 2018.

advertentie maart 1951 van firma van Riek, na 40 jaar volgt in 1958 het faillissement van het bedrijf.

Tot slot nog twee items die hier niet mogen ontbreken en dat is een foto en een advertentie van het overlijden van Dhr.Simon de Wit, daarnaast ook nog een Wikipedia pagina over Dhr.Simon de Wit, de man blijkt ook een uitstekend roeier te zijn geweest, maar ondanks dat is hij toch te vroeg overleden.

Video - Simon de Wit distibutie centrum in 1973 in Zaandam (Brand)

Hieronder wat update afbeeldingen wat betreft de voormalige bioscoop "Victoria" hoek Bergweg/Benthuizerstraat

Wat mij altijd is bijgebleven, is de voormalige Victoria-bioscoop annex Theater, dat toen al leegstond, een nogal troosteloos gebouw.
Op een dag vond er een veiling plaats, waarbij al het interieur per opbod werd verkocht. Een collega kocht voor zijn lange eettafel zes stoelen, die in sets van drie aan elkaar vastzaten. Het was een hele klus om ze naar boven te krijgen, maar eenmaal aan de vloer geschroefd stond het best wel grappig met die opklapbare zittingen.
Het volledige pand is later verbouwd en kwam er elektronicagigant Correct in.
Zoals te zien is het complete pand inmiddels gesloopt, inmiddels is er een appartementencomplex verrezen. Zie de onderstaande foto's.

Dit moet zijn geweest rond oktober 1962 toen de film in de landelijke bioscopen vertoond werd, het werd een kassucces! © Hans Grootenhuijs

Links de Benthuizerstraat en Rechts de Bergweg

De sloop is in volle gang ±september 2021

Het voormalige pand is voorgoed weg, anno 2022, sommigen vinden het aanslag op de historie van Rotterdam, ieder zijn of haar mening

En dit wordt de toekomst met dank aan 2D Vastgoed (weet u gelijk waar die 2D's voorstaan: https://www.2dvastgoed.nl/)

Werkzaamheden na de detailhandel jaren

Ben zo omstreeks voorjaar 1974 bij de Goudse groenteveiling te Zevenhuizen op kantoor annex boekhoudafdeling aan werken, dat heb ik precies twee jaar volgehouden en toen was ik er helemaal klaar mee met dat tussen "vier" muren bivakeren, ik zocht ruimte en wat meer vrijheid en niet de hele dag door een of andere omhooggevallen pennenlikker op m'n vingers gekeken te laten worden.
Overigens voor velen zeer verwarrend want het heette tenslotte Veiling Gouda in de volksmond maar stond op het grondgebied van Zevenhuizen en had een Waddinxveens telefoonnummer makkelijker konden ze het niet maken toch?
zie HIER hoe het er anno 2020 uitziet dat voormalige terrein waar ooit de Groenteveiling heeft gestaan die overigens later met veiling Bleiswijk is gefuseerd.

Deze foto hierboven was een bedrijfsuitje van de Veiling Gouda in 1975, een aantal van de op de foto voorkomende personen zijn helaas niet meer onder ons.

“1976 – De start van mijn leven op de weg”

Voorjaar 1975 rijbewijs B+E behaald en ben kort daarna ook mijn "groot rijbewijs" gaan halen oftewel zoals het officieel heet "rijbewijs C t/m D" en met de letter "E" erachter vemeld en dat kreeg je allemaal in één keer daar hoefde je geen aparte rijopleidingen voor te plegen zoals heden ten dage wel het geval is + die bijkomende "code 95" waar ik overigens nooit geen last van gehad heb want ik was daarvan vrijgesteld vanwege mijn leeftijd en zodoende ben ik toen beroepschauffeur geworden wat ik bijna 40 jaar lang heb mogen uitvoeren, met plezier maar ook weleens dagen erbij te hebben dat alles tegenzit maar dat is inherent aan elk beroep, deze belevenissen kunt hier bekijken.

Wat "groot" rijbewijs betreft kan ik kort over zijn, in augustus 2019 kreeg ik een schrijven van het Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat, afijn zie hieronder het afschrift, kwam hierop neer dat ik een keuze moest maken en die was makkelijk, nee geen cursus en geen code 95 , ik ben er klaar mee wat vrachtwagens etc betreft, nu genieten van mijn pensioen, rij nu met een andere "trailer" achter m'n auto oftewel een heuse caravan.

Zoals beloofd hier een foto van de Renault Magnum waarin ik "onwel" werd, geluk was wel dat ik stilstond voor een verkeerslicht om rechtdoor te gaan en dat was HIER

Mijn verhaal over P.de Gruyter & Zn. aan de Markt te Gouda en o.a. bij Simon de Wit in de Benthuizerstraat te Rotterdam